Dlaczego zdecydowałam się założyć tego bloga?

Powód jest prosty. Chciałabym zacząć więcej pisać, ćwiczyć swój warsztat, a przy okazji pisać na tematy, które chciałabym przekazać innym. Niektóre będą zwyczajna paplaniną, którą miałam ochotę napisać, niektóre to coś co siedzi już od dawna w mojej głowie i nie potrafię tego z siebie wyrzucić. 

Postanowiłam, że czas zacząć więcej pisać i może uda mi się spisać właśnie to wszystko. Nie ukrywam, że inspiruje mnie do tego TuOkuniewska, która w swoich podcastach bezpośrednio mówi o tym co ważne i co chce przekazać swoim słuchaczom. Jest mega inspiracją by mówić o swoich uczuciach oraz tym co przeżywamy, bo przecież jak to się mówi każdy człowiek toczy codziennie swoją osobista walkę, o której inni mogą nie mieć zielonego pojęcia. Jeżeli ktoś jeszcze nie słyszał tej bogini podcastów to niech koniecznie nadrobi. 

Chciałabym również pokazać parę moich fotografii z aparatu analogowego, które jak na razie widział tylko album google, a myślę, że fajnie je w końcu gdzieś będzie udostępnić!



Kim w sumie jestem?

25 latką pracującą w korpo, a na co dzień psiarą posiadającą Border Collie. Dwa lata temu zakończyłam leczenie Chłoniaka, o czym na pewno napiszę w swoich kolejnych postach, mam zamiar napisać wam jak tak naprawdę to przeszłam, a przede wszystkim co było potem, jak wróciłam do życia po 9 miesiącach leżenia w łóżku. Mam nadzieję, że chociaż jedna osoba odnajdzie tu coś dla siebie co również sprawi, że poczuje się lepiej, albo poczuje się po prostu zrozumiana.

No nic na razie to tyle, zobaczymy się w kolejnych postach!

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jak dowiedziałam się o tym, że choruję na Chłoniaka?

Obraz
Jak już poprzednio napisałam chciałabym opisać nieco temat choroby, którą przeszłam, jest to coś czym chcę się podzielić, ponieważ jednak ta choroba zdefiniowała to jakim jestem człowiekiem (jak pisałam, mam nadzieję, że są takie osoby, które potrzebują to przeczytać i natrafią na ten artykuł). W sumie pisząc to zastanawiam się po co to piszę i po co te szczegóły, ale chyba po prostu potrzebuje to z siebie w końcu wyrzucić i opowiedzieć swoją historię w ten sposób. Zacznę od tego, że w mojej rodzinie nikt nie chor ował na nowotwory więc nigdy nie przeszło mi przez myśl, że mogłabym być w tak zwanej grupie ryzyka. Starałam się też zdrowo odżywiać oraz ćwiczyłam prawie codziennie czy to na siłowni czy jakiś fitness. Oczywiście jak to większość młodych ludzi nie ukrywam, że lubiłam imprezować. Ogólnie, kilka lat temu miałam taki moment kiedy powiedziałam sobie, że w końcu mi się układa. W końcu czułam się pewna siebie, znalazłam prace w korpo, w której poznałam mnóstwo świetnych ludzi, ...
Czytaj więcej

Życie po nowotworze

                   Wraz z zakończeniem leczenia chciałam jak najszybciej wrócić do pracy, do normalnego życia więc gdy tylko mój organizm dawał znaki, że czuje się coraz lepiej (wrócił smak jedzenia!) wróciłam.                     Szczerze powiedziawszy patrząc na zdjęcia z tamtego okresu nie jestem w stanie nawet wybrać żadnego, które chciałabym tu wstawić, ponieważ patrząc na nie wiem jak wtedy się czułam i nie chciałabym wrócić do tego stanu psychicznego. Pamiętam dokładnie do wtedy czułam, to był ciężki czas.               To było bardzo dziwne uczucie. Byłam jak w euforii, wszystko było dla mnie super! Super, że mogłam gdzieś wyjść, super, że wróciłam do pracy, poznałam nowych ludzi, mój kumpel za mną tęsknił, mogliśmy w końcu pograć na playu w pracy! Ale było też zupełnie dziwnie. Jako, że nie mogłam pić alkoholu to kontakt z ludźm...
Czytaj więcej